হে দৰ্শনকাৰী! তুমি যেতিয়া সিহঁতক দেখিবা, সিহঁতৰ সতেজ আৰু নিয়ামতসমূহৰ মাজত লালিত-পালিত ৰূপ ৰেখাই তোমালোকক আকৰ্ষিত কৰিব। আৰু যদি সিহঁতে কথা কবলৈ ধৰে তেন্তে তোমালোকে সিহঁতৰ শুৱলা কথাবোৰ শুনিয়ে থাকিবা। হে ৰাছুল! সিহঁতে আপোনাৰ বৈঠকত এনেদৰে বহে যেন বেৰৰ সহায়ত থিয় হৈ থকা খুটা। সিহঁতে একো নুশুনেও আৰু বুজিও নাপায়। বৰং সিহঁতৰ কাপুৰুষতাৰ চৰম অৱস্থা এই যে, সিহঁতে প্ৰত্যেক কথাকে নিজৰ বিৰুদ্ধে ভাৱে। দৰাচলতে সিহঁতেই শত্ৰু। এতেকে হে ৰাছুল! আপুনি সিহঁতৰ পৰা সাৱধান থাকিব, যাতে সিহঁতে আপোনাৰ গোপন কৌশল প্ৰকাশ নকৰে, অথবা আপোনাৰ বিৰুদ্ধে কোনো চক্ৰান্ত নকৰে। সিহঁতৰ প্ৰতি আল্লাহৰ অভিসম্পাত। সিহঁতক ঈমানৰ পৰা কেনেকৈ বিমুখ কৰা হৈছে, অথচ ইয়াৰ প্ৰমাণ স্পষ্ট আৰু দলিল প্ৰকাশ্য।