[ وَبَرًّا بِوَالِدَتِي ] وه فهرمانم پێ كراوه به چاكهكردن لهگهڵ دایكمدا (لهبهر ئهوهی باوكی نهبووه تهنها باسی دایكی ئهكات) [ وَلَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّارًا شَقِيًّا (٣٢) ] وه خوای گهوره منی وا لێ نهكردووه كهسێكی لووتبهرزو خۆبهگهورهزان بم وه سهرپێچی خوای گهوره یان دایكم بكهم یان ئازاری دایكم بدهم.