[ وَالَّذِي قَالَ لِوَالِدَيْهِ أُفٍّ لَكُمَا ] وه كه‌سێكی خراپیش كه به دایك و باوكی ئه‌ڵێ ئۆف له ده‌ستان و بێزاری ده‌رئه‌بڕێ [ أَتَعِدَانِنِي أَنْ أُخْرَجَ وَقَدْ خَلَتِ الْقُرُونُ مِنْ قَبْلِي ] ئایا ئێوه هه‌واڵم پێ ئه‌ده‌ن له‌ناو قه‌بره‌كه‌م له دوای مردن زیندوو ئه‌بمه‌وه‌و شتی وام پێ ئه‌ڵێن وه له كاتێكدا كه چه‌نده‌ها میلله‌تان و ئوممه‌تان له پێش مندا مردوونه‌و كه‌سیش زیندوو نه‌بۆته‌وه‌و نه‌مان بینیوه، واته: به‌دووری ئه‌زانێ [ وَهُمَا يَسْتَغِيثَانِ اللَّهَ ] دایك و باوكه‌كه له خوای گه‌وره ده‌پاڕێنه‌وه‌و داوای فریاكه‌وتنی لێ ئه‌كه‌ن كه هیدایه‌تی منداڵه‌كه‌یان بدات و پێی ئه‌ڵێن [ وَيْلَكَ آمِنْ ] هاوار بۆ خۆت ئیمان بێنه به خوای گه‌وره‌و به زیندوو بوونه‌وه [ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ ] به دڵنیایی به‌ڵێنی خوای گه‌وره هه‌مووی حه‌قه‌و ته‌واوه‌و جێبه‌جێ ئه‌بێ [ فَيَقُولُ مَا هَذَا إِلَّا أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ (١٧) ] منداڵه‌كه‌یان ئه‌ڵێ ئه‌مه هیچ شتێك نیه ته‌نها سه‌رگوزشته‌و به‌سه‌رهاتی ئوممه‌تانی پێشتره‌و بۆ ئێمه‌ی ئه‌گێڕنه‌وه‌و هیچ حه‌قیقه‌تێكی نیه، (ئه‌م ئایه‌ته گشتیه بۆ هه‌موو منداڵێكی خراپ كه وا بڵێت، به‌ڵام ئه‌وانه‌ی كه ده‌ڵێن له‌سه‌ر عبدالرحمن ی كوڕی ئه‌بو به‌كر دابه‌زیووه هه‌ڵه‌یه، چونكه ئه‌و دوای دابه‌زینی ئه‌م ئایه‌ته موسڵمان بووه‌و به چاكی موسڵمان بووه‌و یه‌كێك بووه له پیاوچاكانی سه‌رده‌می خۆی، وه ئایه‌تی دواتریش زیاتر روونی ده‌كاته‌وه).